***كوي بي نام و نشان***

امروز دوباره به ياد آوردم !

آه ... چه مدت زيادي است كه نيستم !

من مدتي است كه مرده ام !

من مدتهاست كه تصور مي كنم در راه هدفم پيش مي روم اما چه ساده فهميدم كه ((من)) ديگر من نيستم !

در راهم و خارج از راه ... گويي يك خواب در اين لحظه مرا احيا كرد !

آه ... خدايا ... من فراموش كرده بودم ! و چقدر شرمسارم از اينكه مرده بودم !

چه ساده افكارم غبار گرفته است و چه ساده فراموش كرده ام كه زيستن بهانه اي است براي بندگي و زيستن

بهانه اي است براي بودن، براي ماندن و گاهي براي رفتن .

مهم اين است كه سرشار باشي از زندگي چه در بودن و چه در رفتن !

پ.ن : به اميد روزي كه نشاني گم كرده ي خانه ي دوست را بيابم

پ.ن : در اين روزها و شبهاي مقدس نيم نگاهي را محتاجم كه دوستي به پهناي قلب مهربانش به سوي كلبه ي

ويرانه ي دل من بيندازد

... پس اي مهربان التماس دعا

خسته از بود و نبود ، خسته از این زندگی

خسته از عشق و محبت ، خسته از این بندگی

خسته از دنیای ساعت ، خسته از این بی کسی

خسته از این عصر وحشی ، خسته از دلواپسی

خسته از رنج و مشقت ، خسته از آزادگی

خسته از دنیای باید ، خسته از دیوانگی

خسته از اما و شاید ، خسته از بیگانگی

خسته از هر چه ندارم ، خسته از نالایقی

خسته از درد و دریغا ، خسته از آوارگی

خسته ام از بودن خود خسته از این خستگی

پ .ن : با تاخیر اما دوباره آمدم با خستگی! و بسیار سپاسگذارم از دوستانی که در این مدت مرا از لوح پاک ذهنشان پاک نکردند.

سرنوشت ...! چه واژه ي غريبي ست ، صداي ناقوس هستي مي آيد و ندا مي دهد كه : بمان!

چگونه مي توانم ماندن؟

زماني كه ردپايي در مقابل خود مي بينم كه به من نهيب مي زند : بيا!

و باز هم سرنوشت...

نمي دانم اين بازي سرنوشت چگونه نگاشته كه من احساس مي كنم در ثانيه ثانيه ي بودنم نيست مي شوم!

و در اين نيست شدن چه بسيار مي ترسم يا نه ... ترس نيست بلكه شهامتي ست كه از كنترل خارج شده

... اين دنيا هست و در عين بودن خبر از نيستي مي دهد ...

اين روزها افكارم فوران كرده كه اكنون هستم يا زماني كه طبل نيستي به صدا در مي آيد من سرشار از حيات

خواهم شد؟!

پ.ن : به خدا كه من گم شده ام!